บทที่ 7 หอโอสถเลือด

บทที่ 7 : หอโอสถเลือด

เช้าวันรุ่งขึ้น ยอดเขากระบี่เมากลายเป็นยอดเขาที่มีคนมาเยือนมากที่สุดในรอบร้อยปีของสำนักกระบี่สวรรค์

ไม่ใช่เพราะเคารพ แต่เพราะอยากมาดูหน้าขยะที่ได้เป็นศิษย์สายตรงของผู้อาวุโสขี้เมา

"นั่นหรือเซียวอู๋จี้? ดูผอมกะหร่องเหมือนจะตายวันตายพรุ่ง"

"ได้ยินว่าต้องใช้วิชามารกลืนพลังพี่ชายตัวเองถึงจะบ่มเพาะได้ น่ารังเกียจที่สุด"

"ศิษย์พี่หลี่เฟิงบอกว่าจะสั่งสอนมันวันนี้ที่หอโอสถ ให้มันรู้ว่าสำนักกระบี่สวรรค์ไม่ใช่ที่สำหรับมาร"

หลินชิงเยว่ยืนอยู่ข้างประตูกระท่อม มองกลุ่มศิษย์ที่มุงดูอยู่ตีนเขาด้วยสายตาเย็นชา นางอยากจะปล่อยน้ำแข็งแช่แข็งปากพวกนั้นให้หมด แต่เซียวอู๋จี้ห้ามไว้

"ให้พวกมันเห่าไป" เขาพูดพลางสวมเสื้อคลุมสีดำตัวใหม่ที่เทียนเจี้ยนโยนทิ้งไว้ให้ "ยิ่งเห่าดัง ยิ่งทำให้ตอนที่ข้ากัดคอพวกมันขาด มันยิ่งสะใจ"

เขาเดินลงจากยอดเขากระบี่เมา มุ่งหน้าไปที่หอโอสถ

หอโอสถคือสถานที่ที่ศิษย์ทุกคนในสำนักต้องไปรับยาเม็ดบ่มเพาะประจำเดือน และที่นั่นก็มีกฎอยู่ว่าห้ามต่อสู้กันโดยเด็ดขาด หากฝ่าฝืนจะถูกขังในถ้ำกระบี่หนึ่งปี

นั่นคือเหตุผลที่หลี่เฟิงเลือกที่นี่

หลี่เฟิง อัจฉริยะอันดับสามของศิษย์สายนอก ระดับก่อลมปราณขั้นเก้าจุดสูงสุด ครึ่งก้าวเข้าสู่สร้างรากฐาน ลูกชายของผู้อาวุโสหอโอสถ เขาไม่พอใจที่โควต้ายาเม็ดก่อลมปราณระดับสูงที่ควรจะเป็นของเขาถูกแบ่งไปให้ศิษย์สายตรงคนใหม่ที่เพิ่งเข้ามาเมื่อวาน

ภายในหอโอสถ กลิ่นยาหอมฟุ้งไปทั่ว ขวดยาเรียงรายนับพันขวด

เซียวอู๋จี้เพิ่งก้าวเข้ามา ประตูหอโอสถก็ถูกปิดดังปัง! จากด้านนอก

ศิษย์สิบกว่าคนที่สวมชุดสำนักเดียวกันล้อมเขาไว้ตรงกลาง แต่ละคนมีพลังไม่ต่ำกว่าก่อลมปราณขั้นเจ็ด

"เซียวอู๋จี้" หลี่เฟิงเดินออกมาจากหลังชั้นยา ใบหน้าหล่อเหลาแต่เต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง "เจ้ารู้ไหมว่าทำไมข้าถึงต้องปิดประตู?"

"กลัวว่าคนอื่นจะเห็นตอนที่พวกเจ้าโดนข้ากลืนหรือ?" เซียวอู๋จี้ยิ้ม

"ปากดี!" หลี่เฟิงโกรธจัด "ไอ้ขยะที่ฝึกวิชามารอย่างเจ้า ไม่คู่ควรแม้แต่จะหายใจอยู่ในสำนักกระบี่สวรรค์เดียวกับข้า วันนี้ข้าจะทำลายเส้นลมปราณของเจ้าแล้วโยนเจ้าออกจากสำนักไปซะ! อาจารย์ของข้าจะรับผิดชอบเอง!"

"อาจารย์ของเจ้าคือผู้อาวุโสหอโอสถหรือ?" เซียวอู๋จี้มองไปรอบๆ "ดีเลย ข้ากำลังขาดยาเม็ดพอดี"

หลี่เฟิงไม่พูดพร่ำทำเพลงอีกต่อไป เขาพุ่งเข้ามา หมัดของเขามีลมปราณสีเขียวของธาตุไม้ห่อหุ้มอยู่ หมัดนี้หากโดนคนระดับเดียวกัน เส้นลมปราณจะแตกสลายทันที

"ตายซะ! หมัดไม้พิษ!"

เซียวอู๋จี้ไม่หลบ

เขายืนนิ่งปล่อยให้หมัดนั้นกระแทกเข้ามาที่หน้าอกของเขาเต็มๆ

ตุ้บ!

เสียงดังเหมือนหมัดกระแทกกระสอบทราย

หลี่เฟิงเบิกตากว้าง เขารู้สึกเหมือนหมัดของเขากระแทกเข้ากับภูเขาที่ไม่มีวันพังทลาย ไม่ใช่ร่างมนุษย์

"เป็นไปได้อย่างไร... เจ้าแค่ก่อลมปราณขั้นเก้าเหมือนกัน..."

"เหมือนกัน?" เซียวอู๋จี้หัวเราะเบาๆ แล้วจับข้อมือของหลี่เฟิงไว้

ไฟสีดำอ่อนๆ ลุกขึ้นมาจากฝ่ามือของเขา

วิชากลืนวิญญาณอสุรานิรันดร์ ทำงาน

"อ๊ากกกกกกก!"

เสียงกรีดร้องของหลี่เฟิงดังลั่นหอโอสถ พลังลมปราณธาตุไม้ที่เขาบ่มเพาะมาสิบห้าปี ความทรงจำเกี่ยวกับวิชาหมัดไม้พิษ ความเข้าใจในโอสถนับร้อยชนิด ทุกอย่างถูกกระชากออกจากร่างของเขาผ่านทางข้อมือที่ถูกจับไว้

ศิษย์ที่เหลือตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก พวกเขาเห็นร่างของศิษย์พี่หลี่เฟิงที่เคยแข็งแกร่งค่อยๆ เหี่ยวแห้งลง ผมที่เคยดำกลับกลายเป็นสีขาว ผิวหนังที่เคยเต่งตึงเหี่ยวย่นเหมือนคนแก่อายุเก้าสิบ

"ปีศาจ... มันเป็นปีศาจ!"

คนหนึ่งตะโกนแล้วหันหลังวิ่งหนีไปเปิดประตู แต่ประตูถูกล็อกด้วยพลังอสุราของเซียวอู๋จี้ไปแล้ว

เซียวอู๋จี้ปล่อยร่างแห้งเหี่ยวของหลี่เฟิงตกลงบนพื้น แล้วหันไปมองศิษย์ที่เหลือ

"พวกเจ้ามาที่นี่เพื่อสั่งสอนข้าไม่ใช่หรือ? ทำไมรีบหนีล่ะ?"

"อย่า... อย่าเข้ามานะ!"

"ข้า... ข้าเป็นหลานของผู้อาวุโส..."

เซียวอู๋จี้ก้าวไปทีละก้าว ทุกก้าวที่เขาเดิน พลังในร่างของเขาก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้น พลังของหลี่เฟิงทำให้เขาทะลุขีดจำกัดของก่อลมปราณขั้นเก้าไปแล้วครึ่งหนึ่ง

"พวกเจ้ารู้ไหมว่าขยะอย่างข้า... ชอบอะไรมากที่สุด?"

เขาเอียงคอถามด้วยรอยยิ้มที่โหดเหี้ยมที่สุด

"ชอบกินอัจฉริยะอย่างพวกเจ้านี่แหละ"

หนึ่งเค่อต่อมา ประตูหอโอสถเปิดออก

เซียวอู๋จี้เดินออกมาด้วยสีหน้าปกติ เสื้อคลุมสีดำของเขาไม่มีรอยเปื้อนเลือดแม้แต่น้อย ในมือของเขาถือถุงเก็บของสิบกว่าใบและขวดยาเม็ดระดับสูงนับร้อยขวด

ข้างหลังเขาในหอโอสถ ศิษย์สิบกว่าคนนอนกองอยู่บนพื้น ทุกคนกลายเป็นศพแห้งเหี่ยวที่ไม่มีพลังลมปราณเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีดก่อนตาย

เขาเดินกลับขึ้นยอดเขากระบี่เมาโดยไม่มีใครกล้าขวางทางอีกต่อไป

บนยอดเขา หลินชิงเยว่กำลังนั่งรออยู่ เมื่อเห็นถุงเก็บของมากมายในมือของเขา นางก็รู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

"เจ้าฆ่าพวกเขาหมดเลยหรือ?"

"ไม่" เซียวอู๋จี้โยนขวดยาเม็ดขวดหนึ่งให้นาง "ข้าแค่กลืนพวกเขา"

"พวกมันจะตามล่าเจ้า" หลินชิงเยว่รับขวดยาไว้ "ผู้อาวุโสหอโอสถจะไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่"

"ให้มันมา" เซียวอู๋จี้มองไปที่ท้องฟ้าไกลๆ ที่มียอดเขาหลักของสำนักกระบี่สวรรค์ตั้งตระหง่านอยู่ "ข้าอยากรู้เหมือนกันว่าในสำนักนี้ มีอัจฉริยะให้ข้ากลืนได้อีกกี่คนกว่าข้าจะสร้างรากฐานได้"

ในขณะเดียวกัน ที่หอโอสถ เสียงกรีดร้องของผู้อาวุโสหอโอสถที่เพิ่งพบศพของลูกชายตัวเองดังก้องไปทั่วทั้งสำนัก

"เซียวอู๋จี้!!!! ข้าจะฉีกเจ้าเป็นชิ้นๆ!!!!"

สงครามระหว่างขยะผู้กลับชาติมาเกิดกับทั้งสำนักกระบี่สวรรค์... ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วอย่างเป็นทางการ

และนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการที่เขาจะเหยียบสำนักที่เคยดูถูกเขาให้อยู่ใต้เท้า